Çocuklar ne çok oynarlar değil mi? Bazen yetişkinler olarak onların bu bitip tükenmeyen oyunlarının amaçsız aktiviteler olduğunu düşünürüz. Ama onlar aynı fikir de değildir. Oyun oynarken sanki dünyanın en önemli işini yapıyormuşçasına meşguldürler. Seslendiğinizde duymazlar veya “şimdi gelemem şu anda oynuyorum, görmüyor musun?” diye azarlayıverirler sizi. O sabahtan akşama dek süren oyunlar hiç bitmez!

       Biz her ne kadar ciddiye almazsak da onlar haklıdır. Gerçekten de kendi ruhsal gelişimleri için çok ciddi bir etkinlik halindedirler. Oldukça yoğun bir öğrenme süreci içindedirler. 17 yaşına dek gelmiş bir insanın o ana dek öğrendikleri araştırıldığında 4 yaşına dek öğrendiklerinin % 50 sini öğrendiği, 8 yaşına dek ise % 80’ini öğrendiği anlaşılmıştır. O halde oyun denilen bu doğal öğrenme ortamını biz de onlar kadar ciddiye almak durumundayız.

Biz yetişkinlere düşen ise onların oyunlarına yeterli saygıyı göstermek, zaman zaman onlarla birlikte oynayarak yetenek ve gelişimlerine katkıda bulunmak ve doğru zamanda doğru oyuncaklarla karşılaşmana fırsat sağlamaya çalışmaktır.